Πρόσωπα του μουσείου

Μάνος Φαλτάϊτς
Περισσότερα
Αναστασία Φαλτάϊτς
Περισσότερα
Κωνσταντίνος Φαλτάϊτς
Περισσότερα
Γεωργαντής Φάλταγης
Περισσότερα
Φαλτάϊτς Γ. Δημήτριος, Λόγιος (1855 -1900)
Περισσότερα
Φαλτάϊτς Άννα
Περισσότερα
Φαλτάϊτς Μαρία (1883-1964)
Περισσότερα
Φαλτάϊτς Ευφροσύνη (1907- 1986)
Περισσότερα
Άλλα πρόσωπα
Περισσότερα
manos-faltaits

Μάνος Φαλτάϊτς

Μάνος Φαλτάϊτς

Ο Μάνος Φαλτάϊτς γεννήθηκε στην Αθήνα στις 3 Ιανουαρίου του 1938 και ήταν γιός του γνωστού δημοσιογράφου, συγγραφέα και ερευνητή Κώστα Φαλτάϊτς. Άνθρωπος με μεγάλη πολιτική, πολιτισμική και καλλιτεχνική δράση, τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά του στην διατήρηση της πολιτισμικής παράδοσης της Ελλάδας. Ίδρυσε το μουσείο το 1964.

Ο Μάνος Φαλτάϊτς γεννήθηκε στην Αθήνα στις 3 Ιανουαρίου του 1938 και ήταν γιός του γνωστού δημοσιογράφου, συγγραφέα και ερευνητή Κώστα Φαλτάϊτς.

Σπούδασε νομικές και πολιτικές επιστήμες στην σχολή Πολιτικών Επιστημών του Παντείου πανεπιστημίου και στη Νομική σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Ωστόσο, δεν άσκησε ποτέ την δικηγορία.

Από τα πρώτα κιόλας φοιτητικά του χρόνια, ανέπτυξε σημαντικότατη πολιτική δράση, οργανώνοντας και δημιουργώντας το μεταπολεμικό φοιτητικό κίνημα. Το 1955-1958 έπαιξε σημαντικότατο ηγετικό ρόλο σαν πρόεδρος της Εθνικής Παμφοιτητικής Ένωσης, ένωση η οποία ανέπτυξε έντονη δράση σε κρίσιμα εθνικά θέματα, όπως το Κυπριακό και η Βόρεια Ήπειρος, ενώ το 1958 πρωταγωνίστησε σε συλλαλητήρια των φοιτητών για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Το 1962 ίδρυσε την Πανελλήνια Ένωση Αγωνιζομένων Νέων (ΠΕΑΝ) (η οποία είχε διαφορετική δράση από την ΠΕΑΝ που ιδρύθηκε την περίοδο της Κατοχής, το 1941) , μεθοδεύοντας τους αγώνες των νέων κατά της παγκοσμιοποίησης.

Την ίδια περίοδο, διαισθανόμενος τις καταστροφικές συνέπειες που θα είχε για την ελληνική παράδοση η παγκοσμιοποίηση, παράλληλα με τους εθνικούς και κοινωνικούς του αγώνες, έδωσε τη μάχη για τη διάσωση και προβολή της παραδοσιακής μας κληρονομιάς.

Το 1963, οργάνωσε την κίνηση για την Ελληνική πνευματική αναγέννηση, κηρύσσοντας το έτος Περικλή Γιαννόπουλου, που υπήρξε το μεγαλύτερο πνευματικό γεγονός εκείνης της χρονιάς σε ολόκληρη την Ελλάδα, σε συνεργασία με τους κορυφαίους εκπροσώπους της Ελληνικής διανόησης. Το 1964, σε ηλικία 26 ετών, ίδρυσε το Μουσείο Φαλτάϊτς -το πρώτο τοπικό λαογραφικό μουσείο της Ελλάδας- στο οποίο αφιέρωσε και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Για το πόνημά του αυτό, για την πολύτιμη συμβολή του στην διάσωση και διατήρηση της ελληνικής παράδοσης, βραβεύθηκε το 1976 από την Ακαδημία Αθηνών.

Από το 1979 και μετά, μαζί με τη σύντροφο και συναγωνίστρια, την σύζυγό του Αναστασία, και τη συμπαράσταση μιας ομάδας στενών και αφοσιωμένων φίλων, οργάνωσε το κίνημα για την Αισθητική Αναγέννηση, εμπνευσμένο από την αρχαιοελληνική, βυζαντινή και νεώτερη παραδοσιακή μας κληρονομιά.

Παράλληλα, μέχρι το τέλος της ζωής του, ανάπτυξε και δίδασκε, τόσο στην Αθήνα, όσο και στη Σκύρο, στη Σχολή του Δρόμου, την κοσμοθεωρία του Νταϊσμού και Κοινοτισμού, του διπολικού σχήματος της Αρμονίας και Δυσαρμονίας, της Συμπαντικής Ψυχής και Συνείδησης, σαν μια ολοκληρωμένη κοσμοθεωρία και βιοθεωρία. Το 1993 ίδρυσε μαζί με την Αναστασία το Θέατρο και το Φεστιβάλ της Βιγλατορίας του Παλαιόπυργου, στη Σκύρο, στο οποίο πραγματοποιούνται κάθε καλοκαίρι σημαντικότατες πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Ο καλλιτέχνης και συγγραφέας Μάνος Φαλτάιτς

Ο Μάνος Φαλτάϊτς ανέπτυξε ένα πλουσιότατο συγγραφικό και ζωγραφικό έργο, από την δεκαετία του 1980 και μέχρι το τέλος της ζωής του.

Στη ζωγραφική, μαθήτευσε δίπλα στους Δημήτρη Πικιώνη και Φώτη Κόντογλου. Δημιούργησε ένα εντελώς δικό του ρεύμα, το οποίο ονόμαζε «ψυχορατική ζωγραφική», που, σύμφωνα με τον ίδιο, «φανερώνει την ψυχή των εικονιζομένων θεμάτων, είτε ανθρώπινα πρόσωπα είναι, είτε δέντρα, κτίρια».

Ζωγράφισε εκατοντάδες πίνακες και σκίτσα, λίγα από τα οποία εκτίθενται στους χώρους του μουσείου, ελλείψει χώρου έκθεσης. Τα τελευταία του έργα τα ζωγράφισε στις αρχές Δεκεμβρίου του 2012 από το νοσοκομείο στο οποίο νοσηλεύονταν.

Παράλληλα, είχε γράψει περισσότερα από 60 ιστορικά, λαογραφικά, λογοτεχνικά, πολιτικά, φιλοσοφικά, θεατρικά και ποιητικά έργα, ενώ υπάρχουν ακόμα πολλά έργα του που παραμένουν ανέκδοτα.

anastasia-faltaits

Αναστασία Φαλτάϊτς

Αναστασία Φαλτάϊτς

Η Αναστασία Φαλτάϊτς γεννήθηκε στα Χανιά το 1938. Δίδαξε για πολλά χρόνια μέχρι το 1979, στην Έδρα της Πολιτικής ιστορίας Νεώτερης Ελλάδας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και εξέδωσε ιστορικές μελέτες με θέματα της νεοελληνικής ιστορίας.

Η Αναστασία Φαλτάϊτς γεννήθηκε στα Χανιά το 1938. Δίδαξε για πολλά χρόνια μέχρι το 1979, στην Έδρα της Πολιτικής ιστορίας Νεώτερης Ελλάδας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και εξέδωσε ιστορικές μελέτες με θέματα της νεοελληνικής ιστορίας.

Μεταξύ των μελετών, περιλαμβάνονται οι εξής: «Τα περί την ναυτιλία μέτρα του Ιωάννη Καποδίστρια», « Τα εθνικά δάνεια κατά την επανάσταση του 1821 και η υποθήκη της εθνικής γης», «Κόνσολοι και κονσολάτα εν Σκύρω κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας», «Οι Σκυριανοί ναυμάχοι Μιχαήλ και Δημήτριος Ανέστης» κ.α.

Επιμελήθηκε της έκδοσης του Αρχείου ιστορικών εγγράφων της επαναστατικής περιόδου του 1821 της Κρήτης και των Αρχείων της Ελληνικής Παλιγγενεσίας, έκδοση της Βουλής των Ελλήνων.

Ασχολήθηκε από πολύ νωρίς με τη λογοτεχνία εκδίδοντας την πρώτη της νουβέλα το 1955 με τον τίτλο «Κυνηγώντας τον ίσκιο μου».

Στο διάστημα της δεκαετίας 1960- 1970 υπήρξε μια από τις σημαντικότερες εκπροσώπους απ' την πλευρά των γυναικών της νέας γενιάς των λογοτεχνών.

Δημοσίευε την εποχή αυτή στο περιοδικό ΟΔΗΓΗΤΗΣ άρθρα της με το ψευδώνυμο Μάρκος Ευγενικός και διηγήματα με το πατρικό της επίθετο Αναστασία Γιαννουδάκη, αφήνοντας μια αίσθηση εξαιρετικά δυνατή, όπως βγαίνει απ' τις κριτικές που είχαν γράψει γι αυτήν και τα έργα της.

Τα διηγήματά της «Αν τα αντρίκια μας πρόσωπα» και «Τα θλιβερά καραβάνια», όπου έθιγε το τόσο καυτό εκείνα τα χρόνια θέμα της μαζικής μετανάστευσης της ελληνικής νεολαίας, άφησαν εποχή. Και η επιφανής νεοελληνίδα ποιήτρια Διαλεχτή Ζευγώλη- Γλέζου την αναγνώρισε με δημοσίευμά της σε καθημερινή εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας το 1963 σαν μια από τους ελάχιστους νέους δημιουργούς που αντιπροσώπευαν, εκείνη την εποχή, μια σημαντική προσδοκία στην εξέλιξη και πορεία της λογοτεχνικής δημιουργίας της νέας γενιάς.

Κορυφαίο της έργο αυτής της περιόδου υπήρξε το χρονικό των αγώνων της Ελληνικής νεολαίας για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα με τίτλο «Το προδομένο τραγούδι», έχοντας και η ίδια έντονες προσωπικές εμπειρίες καθώς συμμετείχε ενεργά σ' αυτούς τους αγώνες.

Από το 1971 που παντρεύτηκε το Μάνο Φαλτάϊτς, ανέλαβε τη λειτουργία και διεύθυνση του ομώνυμου Ιστορικού και Λαογραφικού Μουσείου, συντελώντας τα μέγιστα στην εξέλιξη, ανάπτυξη και προβολή του στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Ο ρόλος της στην οργάνωση των επιστημονικών δραστηριοτήτων του μουσείου υπήρξε καθοριστικός και σε πολλούς τομείς αποκλειστικός, συμβάλλοντας έτσι στην ανάπτυξη του μεγάλου κινήματος μαζί με τον Μάνο στην πολιτιστική αναγέννηση του λαού μας, με τις ελληνοκεντρικές κατευθύνσεις που υπάρχουνε σήμερα και που φέρνουνε τη σφραγίδα τους.

Από το 1993 ανάλαβε την οργάνωση του Φεστιβάλ Σκύρου της Βιγλατορίας του Παλαιόπυργου και σκηνοθετεί τα έργα του Μάνου Φαλτάϊτς που ερμηνεύει η καλλιτεχνική Ομάδα του μουσείου «Σκυρίτες».

Η λογοτεχνική της δημιουργία του τελευταίου καιρού, έχει σαν κύριο αντικείμενο την πνευματική αναγέννηση του ελληνισμού, αντλώντας τις εμπνεύσεις της από τους προσωπικούς της αγώνες και τα σημαντικότατα πολιτιστικά γεγονότα που συντελούνται στη Βιγλατορία του Παλαιόπυργου.

Τα έργα της έχουν έντονο προσωπικό χαρακτήρα και αποτελούνε μια σύνθετη δημιουργία, ανάμεσα χρονικού, φιλοσοφικού στοχασμού, ημερολογιακής καταγραφής της καθημερινής ζωής και πορείας του μουσείου και της Βιγλατορίας του Παλαιόπυργου, συνθέτοντας ένα σημαντικότατο χρονικό που ασκεί ξεχωριστή γοητεία.

Η πρόσφατη πνευματική της δημιουργία κινείται σε τρεις κατευθύνσεις:

Η πρώτη αφορά τη λογοτεχνική καταγραφή των μεγάλων ιστορικών γεγονότων της Κατοχής και του Εμφυλίου πολέμου (1941-1945), όπως τα έζησε με όλη την τραγικότητα και τις διαστάσεις που παίρνανε εκείνες οι καταστάσεις στην ψυχή ενός παιδιού.

Έργα της γι αυτή την περίοδο που έχουν εκδοθεί είναι τα Χρονικά: «Ζυμβραγού», «Από τα Ζυμβραγού στο Θησείο», «Το τέλος του παππού Θεοχάρη», «Πρωτοχρονιά 1942 με έξη μόνο φέτες λακέρδα», «Ο συγκάτοικος Μαρδοχαίος».

Η σειρά όλων τούτων των έργων, με αυτά που δεν έχει εκδώσει ακόμα, αποτελούν μια πλήρη ενότητα της περιόδου 1941-1945.

Η δεύτερη πνευματική της πορεία του τελευταίου καιρού είναι μια καινοτόμος σύνθεση ημερολόγιων, χρονικών, αγωνιστικών και ιδεολογικών μανιφέστων δοσμένων ποιητικά και πεζά, που αφορούν ιστορικά γεγονότα, κοινωνικούς αγώνες και καταστάσεις της Σκύρου αλλά και της Ελλάδας ολόκληρης. Καταστάσεις και γεγονότα στα οποία συμμετέχει ενεργά και η ίδια με δράση, σκέψη, εκτιμήσεις και λόγο.
Τα θέματα αυτά αφορούν κύρια τους προσωπικούς της αγώνες και τη στάση γενικά της ζωής της.

Η τρίτη κατεύθυνση της δημιουργίας της είναι καταγραφή και σχολιασμός με ποιητικό τρόπο ευρύτερων κοινωνικών γεγονότων που συγκλονίζουν την Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο.

Ανάμεσα σ' αυτά είναι και το ποίημά της με τίτλο: «Επαναστάτες με Αιτία», που αναφέρεται στις καταστρεπτικές ταραχές που συγκλόνισαν την πρωτεύουσα της χώρας Αθήνα κι ολόκληρη την Ελλάδα, τον Δεκέμβρη του 2008.

konstantinos-faltaits

Κωνσταντίνος Φαλτάϊτς

Κωνσταντίνος Φαλτάϊτς

Ο Κωνσταντίνος Φαλτάιτς, πατέρας του ιδρυτή του Μουσείου Φαλτάϊτς, υπήρξε κορυφαίος δημοσιογράφος, λογοτέχνης και πρωτοπόρος ερευνητής της περιόδου του μεσοπολέμου. Ήταν από τα πρώτα μέλη της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών, ενώ παρακολούθησε ως πολεμικός ανταποκριτής τους Βαλκανικούς Πολέμους και την Μικρασιατική Εκστρατεία και Καταστροφή. Θεωρείται πρωτοπόρος ερευνητής του ρεμπέτικου τραγουδιού, αλλά και των Ρομά. Παράλληλα, συνέβαλε στην διάσωση του έργου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη -χειρόγραφα του οποίου εκτίθενται στο Μουσείο Φαλτάϊτς.

Ο Κωνσταντίνος Φαλτάιτς, πατέρας του ιδρυτή του Μουσείου Φαλτάϊτς, υπήρξε κορυφαίος δημοσιογράφος, λογοτέχνης και πρωτοπόρος ερευνητής της περιόδου 1913-1944.

Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1891 και μεγάλωσε στην Σκύρο. Τελείωσε την Βαρβάκειο Σχολή στην Αθήνα και στη συνέχεια σπούδασε Νομική και Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.

Αναγορεύτηκε διδάκτορας της Νομικής, χωρίς ποτέ να ασκήσει το επάγγελμα του δικηγόρου, αφού η δημοσιογραφία ήταν αυτή που τον «τράβηξε» και μάλιστα από πολύ μικρή ηλικία.

Με την δημοσιογραφία αρχίζει να ασχολείται ενεργά το 1910, σε ηλικία 19 ετών, και μέχρι το τέλος της ζωής του, το 1944.

Εργάστηκε σε πλήθος εφημερίδων και περιοδικών, όπως στην «Ακρόπολη», το «Εμπρός», τον «Ελεύθερο Λόγο», την «Αθηναϊκή», τον «Παρνασσό», τον «Ελεύθερο Άνθρωπο», το «Μπουκέτο», τη «Ναυτική Ελλάδα», κ.α., δημοσιεύοντας άρθρα, λαογραφικές, ιστορικές και εθνολογικές μελέτες, μυθιστορήματα, διηγήματα, ποιήματα, μεταφράσεις κλπ Υπέγραφε τα κείμενά του ως Φ., Κ.Φ., Κώστας Φαλτάϊτς, Δαναός, Κώστας Μάρκελλος, Ένας Έλλην.

Α' και Β' Βαλκανικοί Πόλεμοι

Την περίοδο των Α' και Β' Βαλκανικών Πολέμων, το 1912 και 1913, υπηρετεί στο πολεμικό ναυτικό, στα αντιτορπιλικά και στο θωρηκτό «Αβέρωφ». Έλαβε μέρος στις ναυμαχίες της Έλλης και της Λήμνου, καθώς και στον πόλεμο των αντιτορπιλικών στα Στενά του Ελλήσποντου και των νησιών του Αιγαίου.

Την περίοδο αυτή ήδη εργάζεται για την εφημερίδα «Ακρόπολις» του Βλάση Γαβριηλίδη, στέλνοντας περιγραφές του πολεμικού ναυτικού, συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία του μύθου του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.

Οι περιγραφές αυτές δημοσιεύονται εν είδη επιστολών, τις οποίες ο Κώστας Φαλτάιτς υπογράφει ως «Φ», «Κ.Φ.», «Δαναός», «Κώστας Φαλτάιτς», και αναδημοσιεύονται το 1915 στην «Ακρόπολη».

Την ίδια περίοδο συνεργάζεται και στην έκδοση της πολεμικής σειράς βιβλίων που εκδίδει η εφημερίδα «Ακρόπολις», της «Πολεμικής Βιβλιοθήκης Ακροπόλεως», γράφοντας τα «Ανέκδοτα του Βασιλέως Γεωργίου Α'», τα «Ανέκδοτα του Ναυάρχου Κουντουριώτου», τα «Ανέκδοτα του Ελληνοβουλγαρικού Πολέμου», τα «Ανέκδοτα του ταγματάρχη Ιωάννη Βελισσαρίου».

Το 1919 δημοσιεύει το χρονικό της ναυμαχίας της Έλλης, το οποίο διεκδίκησε το Αριστείο Γραμμάτων. Η «Ναυμαχία της Έλλης», σε διάφορα αποσπάσματα, δημοσιεύτηκε σε πολλά αναγνωστικά βιβλία, ενώ το περιοδικό «Ναυτική Ελλάς» την αναδημοσιεύει σε σειρά συνεχειών ολόκληρη.

Μικρασιατική εκστρατεία

Από τον Απρίλιο του 1921 ο Κώστας Φαλτάιτς μεταβαίνει στην Τουρκία, παίρνοντας μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία, ως πολεμικός ανταποκριτής της εφημερίδας «Εμπρός». Ακολουθεί και καταγράφει τις μάχες του ελληνικού στρατού σε Αβγκίν, Νικομήδεια, Προύσα, Ουσάκ, Αδά Παζάρ, Εσκή Σεχήρ, Καραμουσάλ, Κιουτάχεια, κ.α.

Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, παρακολουθώντας τη μάχη του Σαγγάριου, τραυματίζεται κατά τη διάρκεια αεροπορικής επιδρομής.

Η τελευταία του ανταπόκριση από την Μικρασιατική Εκστρατεία ήταν τον Νοέμβριο του 1921 από το Κιοπρού Χισάρ.

Αμέσως μετά την επιστροφή του από το Μέτωπο, τον Νοέμβριο 1921, γράφει και δημοσιεύει το «Αυτοί είναι οι Τούρκοι –Αφηγήματα των σφαγών της Νικομήδειας». Το βιβλίο αυτό μεταφράστηκε από το υπουργείο Εξωτερικών στα γαλλικά την επόμενη χρονιά (1922) και αξιοποιήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση για την προώθηση των ελληνικών θέσεων στους διεθνείς Οργανισμούς.

Κώστας Φαλτάιτς και Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Αν και δεν τον είχε γνωρίσει προσωπικά, ο Κώστας Φαλτάιτς έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην διάσωση του ονόματος του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, που κινδύνεψε να ξεχαστεί παντελώς μετά τον θάνατό του το 1911.

Μια τυχαία γνωριμία με τις αδελφές του, σχεδόν 10 χρόνια μετά τον θάνατο του Παπαδιαμάντη, έδωσε το έναυσμα για τη λήψη μιας σειράς πρωτοβουλιών από τον Φαλτάιτς ώστε αφ' ενός να τιμηθεί όπως άρμοζε ο μεγάλος λογοτέχνης και αφ ετέρου να σωθούν –κυριολεκτικά- οι τρεις ανύπανδρες αδελφές του. Με πλήθος δημοσιευμάτων ο Φαλτάιτς κατάφερε να στρέψει την προσοχή όχι μόνο του λογοτεχνικού και δημοσιογραφικού κύκλου, αλλά και της πολιτείας στην διάσωση των έργων του Παπαδιαμάντη.

Με δικές του ενέργειες και δική του πρωτοβουλία στήθηκε η προτομή του Παπαδιαμάντη στην Σκιάθο, οργανώθηκε καλλιτεχνικό μνημόσυνο, σώθηκε και δημοσιεύτηκε ένα μεγάλο μέρος αδημοσίευτων έργων του Σκιαθίτη συγγραφέα, ενώ με τα δημοσιεύματά του κατάφερε να διασωθεί το σπίτι του Παπαδιαμάντη και να μετατραπεί σε μουσείο.

Ο... άλλος κόσμος

Ο Κώστας Φαλτάϊτς θεωρείται πρωτοπόρος ερευνητής του ρεμπέτικου και των Ρομά (τσιγγάνων την περίοδο εκείνη).

Η εμπλοκή του με το ρεμπέτικο ξεκινάει το 1915, με το αθηναϊκό μυθιστόρημα «Ο άλλος κόσμος», στο οποίο υπάρχει η πρώτη δημοσιευμένη καταγραφή του κόσμου των ρεμπετών. Η έρευνα του Φαλτάιτς συνεχίζεται και σε δημοσιογραφικό επίπεδο, με πλήθος δημοσιευμάτων που αφορούν στην κουλτούρα του χώρου. Αργότερα ο Κώστας Φαλτάιτς -αυτοδίδακτος όπως σημειώνει ο ίδιος- γίνεται δημιουργός ρεμπέτικων τραγουδιών γράφοντας στίχους και συνθέτωντας τραγούδια που τραγούδησαν μεταξύ άλλων ο Στελλάκης Περπινιάδης, η Ρόζα Εσκενάζυ, ο Γιάννης Παπασιδέρης, κ.α. Τα μουσικά του έργα τα υπογράφει είτε ως Κώστας Φαλτάϊτς, ή ως Κώστας Ρουμελιώτης.

Το 1929 σε άρθρο του στο περιοδικό Μπουκέτο καταγράφει πλήθος ρεμπέτικων διστίχων, κατά θεματική ταξινόμηση.

Ο Φαλτάιτς ήταν από τους πρώτους Έλληνες ερευνητές που ασχολήθηκε με τους τσιγγάνους, καταγράφοντας μεταξύ άλλων στοιχεία για την σχέση τους με το δημοτικό τραγούδι, την γεωγραφική τους κατανομή στην Ελλάδα και τα ονόματα διαφόρων φυλών.

Ο Κώστας Φαλτάϊτς και η Σκύρος

Σημαντικότατη υπήρξε η συμβολή του Κώστα Φαλτάϊτς στην ανάπτυξη της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Σκύρου. Ως ιδρυτής και πρόεδρος του Συνδέσμου Σκυρίων (ο οποίος ιδρύθηκε το 1922) συνέβαλε με καθοριστικό τρόπο:

-Στην κατασκευή του δρόμου Σκύρου-Λιναριάς και Σκύρου-Τρεις Μπούκες, στην ακτοπλοϊκή σύνδεση Πειραιά-Σκύρου, στη συγκοινωνία με την Κύμη, αλλά και στην τηλεφωνική σύνδεση της Σκύρου με την Αθήνα και τη Χαλκίδα

-Στην αποστολή αντιελονοσιακού κρατικού συνεργείου, σε μια περίοδο που η Σκύρος είχε ήδη υποστεί σοβαρότατες απώλειες μετά το ξέσπασμα της Γρίπης στο νησί το 1919,

-Στη δημιουργία νέου σχολικού κτηρίου, στη δημιουργία γυμναστηρίου, στην ίδρυση σχολής φυτικών βαφών και στην προσπάθεια ίδρυσης βιοτεχνικής σχολής

-Στην επανέκδοση της εφημερίδας "Σκύρος"

-Στην προσπάθεια τουριστικής ανάπτυξης του νησιού, με οργάνωση εκδρομών στη Σκύρο αλλά και πλήθος καλλιτεχνικών εκθέσεων στην Αθήνα

-Στη δημιουργία αρχαιολογικού και λαογραφικού μουσείου το 1930 (ήταν το πρώτο μουσείο που ιδρύθηκε στη Σκύρο και στεγάζονταν στο σημερινό Δημαρχείο) και κατάρτιση ιστορικού αρχείου, αλλά και στις προσπάθειες για διενέργεια αρχαιολογικών ανασκαφών

-Στην ανέγερση μνημείου και οργάνωση εορτών για τον Άγγλο ποιητή Rupert Brooke, ο οποίος πέθανε το 1915 στην Σκύρο.

georgantis-faltagis

Γεωργαντής Φάλταγης

Γεωργαντής Φάλταγης

Γεωργαντής Φάλταγης

Άφησε έντονη φήμη στους Σκυριανούς που αναφέρονταν στα ηρωικά κατορθώματά του, καθώς ήταν αναγνωρισμένος τοπικός ήρωας, όπως ο πατέρας του Δημογέροντας Φάλταγης.

Συμμετείχε στην επανάσταση του 1821, ως έφηβος ακόμη, και πολέμησε με τις δυνάμεις του Καραϊσκάκη στο Φάληρο, εναντίον των Τουρκικών στρατευμάτων του Κιουταχή στην πολιορκία της Ακρόπολης των Αθηνών το 1827.

faltaits-g-dimitrios-logios-1855-1900

Φαλτάϊτς Γ. Δημήτριος, Λόγιος (1855 -1900)

Φαλτάϊτς Γ. Δημήτριος, Λόγιος (1855 -1900)

Γεννήθηκε και πέθανε στη Σκύρο. Παντρεύτηκε στη Σμύρνη την Άννα Μαρτσέλο- Γριμάλδη.

Ανάπτυξε έντονη κοινωνική και πνευματική δραστηριότητα στη Σμύρνη, καθώς και στην Οδησσό και το Ταϊγαρόγκ της Ρωσίας, πόλεις στις οποίες ασκούσε τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες.

Στο Ταϊγαρόγκ συνδέθηκε στενά με τον επιφανή ποιητή Αχιλλέα Παράσχο και τον διάσημο Ρώσο συγγραφέα Αντών Τσέχωφ που με την δική του υπόδειξη ο αδερφικός του φίλος Αγαθοκλής Κωνσταντινίδης μετάφρασε αργότερα στην Ελληνική τα έργα του καθώς επίσης και άλλων διάσημων Ρώσων συγγραφέων, κάνοντάς τους έτσι γνωστούς στο Ελληνικό αναγνωστικό κοινό.

Έγραψε την Ιστορία της Σκύρου, φιλοσοφικά δοκίμια, απομνημονεύματα, και ανάπτυξε πλούσια φιλανθρωπική και κοινωνική δράση παράλληλα με την πνευματική του δραστηριότητα.

Άφησε ένα μεγάλο μέρος από ανέκδοτα έργα:
-Ποιήματα
-Δοκίμια
-Ομιλίες
-Διδαχές
-Την ιστορία της Σκύρου
-Ημερολόγιο
-Ταξιδιωτικές αναμνήσεις από τη Σμύρνη, Άγιους Τόπους, Κωνσταντινούπολη, Οδησσό, Τραπεζούντα, Μυτιλήνη, Χίο , Αθήνα κλπ
-Δημιουργός της Πνευματικής Αδερφότητας Σμύρνης.

faltaits-anna

Φαλτάϊτς Άννα

Φαλτάϊτς Άννα

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σμύρνη, όπου και έγινε σύζυγος του Δημητρίου Γεωργαντή Φαλτάϊτς. Κόρη του Νικολάου Μαρτσέλο και της Μαρίας Γριμάλδη.

Το 1893 εγκαταστάθηκαν στη Σκύρο, πατρίδα της γενιάς των Φαλτάϊτς.

Μητέρα του Κωνσταντίνου Φαλτάϊτς και της Μαρίας Φαλτάϊτς.

Έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στην πνευματική και κοινωνική ζωή της Σκύρου μέχρι το θάνατό της το 1944.

Περίφημες είναι οι επιστολές της που έγραψε και απηύθυνε στο γιο της Κωνσταντίνο, προτρέποντάς τον να αναλάβει αγώνες για τη σωτηρία των Σκυριανών απ την πείνα που μάστιζε το νησί εξ αιτίας του αποκλεισμού των Εγγλέζων και της Γερμανοϊταλικής κατοχής της Ελλάδας κατά τη διάρκεια του Β Παγκόσμιου πολέμου.

Άσκησε καθοριστική επίδραση στα παιδιά της διδάσκοντάς τα αλτρουισμό και υπερσυνείδηση.
Θρυλικό επεισόδιο της ζωής της παράμεινε η νυχτερινή προσευχή στον Παληόπυργο, στο σπίτι τους στη Σκύρο, που έκανε με τις τέσσερις κόρες της τον χειμώνα του 1913, για τη σωτηρία των Ελλήνων στρατιωτών που πολεμούσανε στο Μπιζάνι, παλεύοντας με τους Τούρκους και τον απαίσιο παγετώνα.

Έμεινε στη μνήμη των Σκυριανών σαν η μεγάλη Κυρία του Παλαιόπυργου.

faltaits-maria-1883-1964

Φαλτάϊτς Μαρία (1883-1964)

Φαλτάϊτς Μαρία (1883-1964)

Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1883 και πέθανε στη Σκύρο το 1964.
Κόρη του λόγιου Δημητρίου Γεωργαντή Φαλτάϊτς και της Άννας Νικολάου Μαρτσέλο και της Μαρίας Γριμάλδη.

Μαζί με τους γονείς της εγκαταστάθηκε το 1893 στη Σκύρο, την πατρίδα του πατέρα της Δημητρίου και όλης της παλαιάς αρχοντικής οικογένειας των Φαλταγηδών στην οποία ανήκε.

Ανάπτυξε έντονη κοινωνική και πνευματική δράση σ ολόκληρη τη ζωή της και υπήρξε από τις πλέον πνευματικές φυσιογνωμίες της Σκύρου από τις αρχές του εικοστού αιώνα μέχρι το θάνατό της το 1964.

Ενέπνευσε και βοήθησε ουσιαστικά την Αγγελική Χατζημιχάλη, συγγενή απ την πλευρά της γιαγιάς της Ευφροσύνης Τζάνου, στο περίφημο έργο της ΣΚΥΡΟΣ.
-Συνεργάστηκε στενά με την Εύα Σικελιανού και την Αγγελική Χατζημιχάλη συμμετέχοντας ενεργά στην οργάνωση των Δελφικών Εορτών, αντιπροσωπεύοντας τον παραδοσιακό πολιτισμό του νησιού της.
-Υπήρξε μαζί με τον αδερφό της Κωνσταντίνο κύρια οργανώτρια των σπουδαίας σημασίας εορτών της Αιώνιας Ποίησης που έγιναν στη Σκύρο το 1931 προς τιμήν του Άγγλου ποιητή Ρούπερτ Μπρούκ και καθιέρωσαν διεθνώς τη Σκύρο ως νησί της Αιώνιας Ποίησης και Ελντοράντο της Τέχνης.
-Δημιούργησε τον σπουδαίο ρυθμό επιπλοποιίας γνωστό πανελλήνια σαν Σκυριανό- Βυζαντινό, που καθιερώθηκε στην Ελλάδα από την εποχή του μεσοπολέμου.
-Δημιούργησε το Σκυριανό σπίτι στο Δημαρχείο της Σκύρου, που τώρα βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο του νησιού.
-Συνέβαλε ουσιαστικά με τον αδερφό της Κωνσταντίνο στη δημιουργία της αρχαιολογικής συλλογής Σκύρου, που αποτελεί τώρα τον πυρήνα του τοπικού κρατικού Αρχαιολογικού Μουσείου.
-Υπήρξε επί σειρά δεκαετιών η σπουδαιότερη πνευματική προσωπικότητα του νησιού, παίζοντας ηγετικό ρόλο σε όλες τις κοινωνικές και πολιτιστικές δραστηριότητες των κατοίκων της Σκύρου.

Η φήμη της εξακολουθεί να είναι ζωντανή μέχρι σήμερα και το όνομά της μνημονεύεται από τους παλαιότερους Σκυριανούς με απεριόριστο σεβασμό, θαυμασμό και αγάπη.

 

faltaits-eyfrosyni-1907-1986

Φαλτάϊτς Ευφροσύνη (1907- 1986)

Φαλτάϊτς Ευφροσύνη (1907- 1986)

Γεννήθηκε και τάφηκε στη Σκύρο.

Κόρη του Φραγκούλη Κωνσταντίνου Μαλατέστα -Φραγκούλη και της Άννας Γρηγοριάδη. Σύζυγος του Κωνσταντίνου Φαλτάϊτς.

Συνέβαλε ουσιαστικά στην οργάνωση του Μουσείου Μάνου Φαλτάϊτς, με την ανώτερη αισθητική που διέθετε και τη βαθιά γνώση της στον παραδοσιακό πολιτισμό, τη λαϊκή τέχνη και τη λαογραφία της Σκύρου.

Δώρισε ένα μεγάλο αριθμό από κειμήλια, κεντήματα και άλλα πολύτιμα μουσειακά αντικείμενα στο Μουσείο και συντέλεσε ουσιαστικά στην οργάνωση της λειτουργίας του τα πρώτα χρόνια της ίδρυσής του, διδάσκοντας τους πολυάριθμους επισκέπτες τον πολιτισμό και την παραδοσιακή κληρονομιά του

alla-prosopa

Άλλα πρόσωπα

Άλλα πρόσωπα

Ο Γεωργαντής Φάλταγης, ο Τζώρτζης Γριμάλδι, ο Δημήτριος Φαλτάϊτς, η Άννα, η Μαρία και η Ευφροσύνη Φαλτάϊτς, ήταν μερικά από τα πρόσωπα που αφ' ενός διαμόρφωσαν την προσωπικότητα του Μάνου Φαλτάϊτς, αφ' ετέρου συνέβαλαν στη σύλληψη και την υλοποίηση της ιδέας για τη δημιουργία του Μουσείου.

 

Οικογένεια Φάλταγη

Παλαιά αριστοκρατική οικογένεια της Σκύρου με ρίζες που χάνονται πέρα από την προβυζαντινή αρχαιοελληνική εποχή, καθώς δηλώνει η ετυμολόγηση του επιθέτου της.

Στην ουσία, το όνομα Φάλταγης, είτε σαν επίθετο, είτε σαν μικρό όνομα είναι από τα ελάχιστα εκείνα Ελληνικά ονόματα που διασώθηκαν μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού.

Η πρώτη γραπτή αναφορά του ονόματος σώζεται το 1643 όταν ο πρόγονος Κυπαρίσσης Φάλταγης υπήρξε επικεφαλής αντιπροσωπείας Προεστών Σκυριανών που πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να ρυθμίσει το θέμα εγκατάστασης στη Σκύρο του Τούρκου καδή.

Από τότε, μέχρι το 1821 μέλη της οικογένειας χρημάτισαν προεστοί, γραμματείς και επίτροποι της Χώρας και δημογέροντες.

 

Φάλταγης Σταματίου

Κατά τα κρίσιμα χρόνια της Καποδιστριακής περιόδου 1828-1831 μια από τις πλέον δυναμικές προσωπικότητες της Σκύρου ήταν ο προ-προπάππος του Μάνου Φαλτάϊτς Φάλταγης Σταματίου.

Υπήρξε μια δυναμική και πληθωρική προσωπικότητα που οριοθετεί την ιστορία της οικογένειας Φαλτάϊτς από τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα, ενώ παράλληλα έδρασε παίζοντας ηγετικό ρόλο στα δημόσια πράγματα της Σκύρου από την επανάσταση του 1821 και ύστερα.

Στη διάρκεια της επανάστασης του 1821 έπαιξε καθοριστικό ρόλο ως Δημογέροντας και Φρούραρχος του Κάστρου, στην προστασία των Σκυριανών από τις επιδρομές των Λιάπηδων ληστοπειρατών.

Ως λιμενάρχης της Σκύρου έπαιξε σπουδαιότατο, επίσης, ρόλο στην καταπολέμηση της πειρατείας κατά την εποχή του Καποδίστρια.

Το 1838 ορίστηκε πληρεξούσιος του νησιού προς την Κεντρική Διοίκηση.

 

Ζώρζης Γριμάλδη

Προπάππος της Άννας Φαλτάϊτς Μαρτσέλο- Γριμάλδη στενώτατος φίλος, συναγωνιστής και συνεργάτης του Αυγουστίνου Καποδίστρια.

Έπαιξε ηγετικό ρόλο στην εκστρατεία για την απελευθέρωση της Ναυπάκτου και του Μεσολογγίου το 1828 σαν άμεσος συνεργάτης του Αυγουστίνου Καποδίστρια.
Μαζί με τον Αυγουστίνο, έσωσαν το λείψανο του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια, από την αναμενόμενη σκύλευσή του από τους αντιπάλους τους στο Ναύπλιο.

Γόνος της ηγεμονικής γενιάς των Γριμάλδη του Μόντε Κάρλο και Γένουας, από το κλαδί των Γριμάλδη της Χίου.

Οι Γριμάλδη εγκαταστάθηκαν στη Χίο, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους της 4ης Σταυροφορίας το 1204, και ανήκαν στην Μαόνα της Χίου.

Κοινό οικόσημο των δύο κλαδιών, αναγεννώμενος αετός με ανοιγμένα φτερά, με πορφυρούς και χρυσούς ρόμβους.

Οι πρόγονοι του Ζώρζη Γριμάλδη, πήραν μέρος στον πόλεμο εναντίον των Τούρκων το 1453 σαν αξιωματούχοι συνεργάτες του Ιωάννη Ιουστινιάνη, μαζί με άλλους Γενουάτες της Χίου πολεμώντας στην Πύλη του Ρωμανού.

Αρκετά κειμήλια του Ζώρζη Γριμάλδη, φυλάσσονται στο Μουσείο Μάνου και Αναστασίας Φαλτάϊτς στη Σκύρο.

Η σύνδεσή του με τη Βιγλατορία του Παλαιόπυργου, βρίσκεται όχι μόνο γιατί είναι ένας από τους προγόνους των μελών της Βιγλατορίας, αλλά και γιατί πολλά κειμήλιά του βρίσκονται στο Μουσείο. Επίσης επειδή οι προσωπικές ιστορίες του αποτελούσαν πάγιο μέρος της διδαχής των μελών της οικογένειας κι επηρέασαν σημαντικότατα τη διαμόρφωση του ιδεολογικού κλίματος και των αρχών τους.

Το σπαθί του Γριμάλδη, ήταν βασικό στοιχείο τούτης της διδαχής.

Επίσκεψη
στο Μουσείο

Καθημερινά: 10.00 - 14.00
Τελευταία είσοδος: 13:30
Παλαιόπυργος, Σκύρος 34007
Τηλέφωνα επικοινωνίας